Nieuws
“Innoveren en herinneren komen zowat op hetzelfde neer”
Textielkunstenaar Alexander Marinus studeerde in 2017 af aan Design Academy Eindhoven met een onderzoek naar het potentieel van jute. Mogelijkheden zat, zo bleek, maar jutevezel helemaal van de andere kant van de wereld laten overkomen om er hier iets mee te creëren, leek hem ecologisch toch niet zo verantwoord. Hij ging dus op zoek naar vergelijkbare materialen dichter bij huis. Vlas, zou Texture dan al meteen influisteren, maar er was een omleiding via hennep en wol nodig om uiteindelijk in Kortrijk terecht te komen.
“Tijdens mijn residentie bij het Brusselse platform voor mode en design, MAD Brussels, maakte ik een film over textiel met focus op hennep en wol. Het was niet mijn bedoeling een volledig wetenschappelijk overzicht te brengen; ik was vooral op zoek naar lokale, innovatieve praktijken. Zo kwam ik bij de collectie historische textielwerktuigen van Texture terecht. De kleinschalige, flexibele manier waarop vroeger werd geteeld en geproduceerd, daar kunnen we uit leren. De grote, constante aanvoer van eenzelfde grondstof die we vandaag zien maakt ons kwetsbaar voor schommelingen in de natuur. Die oldschool manier laat toe om daar beter op in te spelen.”
“Dat illustreert meteen een van de pijlers van mijn praktijk: sommige oplossingen voor hedendaagse uitdagingen liggen in het verleden. Innoveren en herinneren komen zowat op hetzelfde neer. Je ziet ook telkens weer hoe ambacht daarbij een soort van experimentele fase is voor de industrie die daarop volgt. Dat wordt nu stilaan opnieuw naar waarde geschat. Zo ben ik ook een onderzoeksproject van HOGENT gaan filmen. In het kader van materiaalexperimenten werkten zij samen met iemand die nog op traditionele wijze spint en weeft. Dat liet toe om op heel kleine schaal nieuwe vezels te verbouwen en te testen, iets wat in een industriële setting vrijwel onhaalbaar is.”
Dat laatste had hij trouwens zelf ook al ervaren bij zijn onderzoek naar jute. “Een van de technieken die een heel speciaal en vernieuwend effect opleverde bij het verwerken van jute, was naaldvilten. Maar als je een industriële naaldviltmachine wil gebruiken, moet je meteen in grote hoeveelheden produceren, wat veel te duur was voor mijn experimenten. Zelf een machine aankopen bleek ook geen optie. Uiteindelijk heb ik samen met een vriend die elektromechanica studeerde, zelf een naaldviltmachine gebouwd.”
Zijn ‘Light FeltLOOM’ is een naaldviltmachine van industrieel kaliber, maar compacter en voor een fractie van de prijs: ”Ik heb de machine gebouwd met aluminiumprofielen en 3D-geprinte verbindingselementen. Het is niet omdat ik fan ben van oude technieken dat ik eigentijdse technologie vermijd, integendeel. De twee kunnen elkaar perfect versterken. Mijn machine is iets minder krachtig, wat ideaal is voor prototyping en kleinschalige productie. De Light FeltLOOM kan ook makkelijk mee in de auto, perfect dus om op locatie te werken met lokale materialen.”
Momenteel onderzoekt Alexander Martinus hoe hij de machine open source kan maken, zodat zoveel mogelijk mensen aan de slag kunnen met naaldvilten: “Via Green Fabric kan je ondertussen al de onderdelenlijst krijgen, maar op termijn wil ik de Light FeltLOOM volledig open source maken. Zo kunnen mensen er hun eigen accenten aan geven en die kennis terug delen met anderen. Waar Marx pleitte voor ‘seize the means of production’ wil ik naar een soort ‘build the means of production’. Zie het als een tegenbeweging: ingaan tegen geglobaliseerde massaproductie en opnieuw met de eigen handen materialen en technieken verkennen.”
“We zijn al enkele generaties lang steeds meer artisanale kennis aan het kwijtspelen. Geïnspireerd door de skills van mijn oma en mama, probeer ik op mijn beurt een deel van die kennis te redden, te herontdekken en opnieuw uit te vinden, met technologieën van vandaag. Dat is ook waarom ik me thuis voel bij Texture. Ik kan me heel erg vinden in hun filosofie: het verleden gebruiken als inspiratie voor innovatie, en technieken en machines toegankelijk maken voor iedereen. Dat is voor mij zowat de eerst haalbare hoeksteen voor een duurzame maatschappij: meer lokaal en circulair gaan werken. Naaldvilten is daarvoor een ideale opstap: je hebt er geen technische voorkennis voor nodig en je kan er zowat alle mogelijke reststromen mee verwerken, van zowel natuurlijke als synthetische vezels.”
Wie zelf wil experimenteren met naaldvilten en lokale reststromen, is welkom op de workshop Tapis composé met Alexander Marinus. Je bent uiteraard ook altijd welkom in ons atelier non-woven pro om de professionele naaldviltmachines van Studio Texture te gebruiken.
Dit artikel verscheen eerder in Magazine Studio Texture, editie voorjaar 2026. In dit magazine bundelen we onze programmatie én brengen we verhalen van makers, meesters en kunstenaars.