Nieuws
Op het kruispunt tussen traditioneel ambacht en digitale productie
Fascinerend, dat is het minste wat je kan zeggen van de creaties van de jonge Brusselse ontwerper Amandine David. Ze combineert traditionele ambachtelijke technieken met digitale technologie. En zo bedacht ze een nieuwe taal, eentje die ze uitspreekt in materialen, tekeningen en stoffen.
Amandine David is grensverlegger van beroep. Deze jonge designer en onderzoeker woont en werkt in Brussel. Ze studeerde productontwerp aan La Martinière-Diderot (Frankrijk) en haalde ook een master in social design aan de Design Academy Eindhoven in Nederland. Daar raakte ze geïntrigeerd door de link tussen traditionele ambachten en digitale productie, twee werelden die op het eerste gezicht kilometers ver uit elkaar liggen.
Toch ontdekte Amandine er een gemeenschappelijke ‘taal’ in: die van de eentjes en de nulletjes. Automatische weefgetouwen werken immers met een binaire code of computertaal. In haar project Weaving Code, dat ze maakte in kader van de tentoonstelling ‘Coderen: ambacht van de 21e eeuw’ van ‘CODA ExperienceLab’ in Apeldoorn, maakte ze parallel weefsels op een weefgetouw en objecten op de computer. Dezelfde binaire code die werd gebruikt om een stuk textiel te weven werd in de computer ingevoerd. Twee verschillende creaties, één gebaseerd op een traditionele ambacht, en één met de voeten verankerd in technologie van vandaag, maar allebei vertrekkend van dezelfde code. De twee werelden zijn dus niet elkaars tegenpolen; integendeel, ze kunnen elkaar versterken.
Het is een thema dat Amandine niet loslaat. Telkens weer verkent en doorbreekt ze consequent de grenzen tussen traditionele ambachtelijke technieken en nieuwe technologieën. Ze doet dat niet op haar eentje, maar zoekt naar ambachtsmensen, wetenschappers, kunstenaars, die net zoals Amandine openstaan om grenzen te doorbreken en uit te zoeken tot welke nieuwe mogelijkheden onverwachte combinaties kunnen leiden. Zo werkte ze onder meer samen met Joris Van Tubergen en Esmé Hofman, een topexpert in mandvlechten, die vorig jaar bij Studio Texture al te gast was. In hun project Crossing Parallels vervlochten ze letterlijk en figuurlijk mandvlechten met 3D-printen.
Ondertussen heeft ze van deze hybride maakprocessen en creaties haar handelsmerk gemaakt. Ze is medeoprichter van het nomadische residentieprogramma ‘Hors Pistes’, dat ontmoeting stimuleert tussen vakmensen en ontwerpers vanuit heel diverse culturen en disciplines. Haar manier van werken buiten de platgetreden paden leverde haar niet alleen (inter)nationale erkenning op, zoals vorig jaar nog de Henry van de Velde Young Talent Award, maar vooral ook verbluffende creaties. Haar hybride werken doen je twee, drie, vier keer kijken en laten je verwonderd afvragen hoe ze in hemelsnaam tot stand zijn gekomen.
Ik geloof dat ambachtelijke technieken de esthetiek en toepassingen van digitale productie kunnen voeden en vice versa.
En net daarin schuilt voor Amandine David zelf de meerwaarde: het resultaat, haar ontwerpen, vindt ze maar één aspect van haar werk. Ze wil via haar werk vooral “mensen uitnodigen om met andere ogen naar nieuwe technologieën en traditioneel handwerk te kijken”. Ze is er vast van overtuigd dat die twee elkaar kunnen voeden en dat er zo een verrijkende dialoog kan ontstaan tussen verleden, heden en toekomst. En laat dat nu net helemaal aansluiten bij de missie van Studio Texture: via het levendig houden van textiel en textieltechnieken uit het verleden innovatief ondernemerschap en nieuw vakmanschap rond textiel doen openbloeien…
Dit artikel verscheen eerder in Magazine Studio Texture, editie najaar 2024. In dit magazine bundelen we onze programmatie én brengen we verhalen van makers, meesters en kunstenaars.