Nieuws
Telkens weer grenzen verleggen, van het onmogelijke naar het mogelijke
Ze haalde in 2023 haar masterdiploma in textiel aan de Zweedse universiteit van Borås. Een jaar later won ze de European Prize for Applied Arts, en vandaag kan je haar werk zien in onze nieuwe tentoonstelling Tablescapes. De combinatie van ambacht en technologie, traditie en innovatie past dan ook helemaal in de filosofie van Studio Texture. Een gesprek met Emilie Palle Holm, een kunstenaar bij wie het woord ‘onmogelijk’ niet in het woordenboek voorkomt.
Als we in haar woordenboek de term ‘weven’ zouden opzoeken, dan kwamen we ongetwijfeld ook bij een andere uitleg uit dan de Wikipedia-definitie “creëren van textiel door verticale en horizontale draden te kruisen”. Al in haar bacheloropleiding liet ze het niet bij de klassieke weeftechniek: “Bij een traditionele weefmachine heb je de draden die in twee richtingen gaan, en daarmee moet je het doen. Op het einde van de rit heb je dan ook een plat stuk textiel. Ik had zoiets van: oké, wat kan ik aan het proces veranderen zodat ik een driedimensionaal in plaats van een tweedimensionaal weefsel krijg?”
Ze begon te experimenteren met garen gemaakt van wol, dat ze opensneed om meer volume in het oppervlak te krijgen, ze maakte flotteringen om meer reliëf te krijgen, enzovoort. Maar ze besefte dat als ze hiermee verder wou, ze betere machines nodig had. Voor haar master trok ze dan ook naar de gekende Swedish School of Textiles, waar de studenten kunnen beschikken over industriële, computergestuurde jacquard-weefgetouwen. Daar kreeg haar zoektocht langzaam aan vorm.
Ze probeerde in het begin alle mogelijke benaderingen uit, behalve het versnijden of naaien van materiaal. Ze wou de derde dimensie immers echt in het weefsel zelf krijgen. En zo kwam ze terecht bij de op origami gebaseerde geweven structuren die zo eigen zijn aan haar werk vandaag. Origami vond ze altijd al een fantastische techniek: “Het is zo simpel en toch zo magisch. Je vertrekt van een stukje papier en met de juiste plooien krijg je ineens kracht en volume. Ik wilde hetzelfde doen met textiel: alleen vouw ik het textiel zelf niet maar weef ik er als het ware de vouwlijnen in.”
Het resultaat is inderdaad magisch, maar zo simpel bleek het in de realiteit toch niet te zijn: “Ik heb heel wat tijd gestoken in het ontwikkelen van een structuur die werkt. Ik probeerde verschillende combinaties van materialen uit en speelde met weefdichtheden en weefbindingen. Ik ging gewoon de hele tijd over en weer tussen het weefgetouw en de computer, om iets uit te testen en het dan weer bij te stellen, telkens opnieuw.”
Ondertussen heeft ze het recept gevonden: “Nu weet ik ongeveer welke combinaties, bindingen en dichtheden werken. Vanop die basis kan ik voor elk nieuw stuk dan verder experimenteren, onder meer met verschillende vouwtechnieken: hoe kan ik bijvoorbeeld de vouwlijnen in de origami-structuur nog meer manipuleren om de vorm en de flexibiliteit te krijgen die ik wil?”
Pas wanneer de constructie goed zit, begint voor haar het spelen met kleuren, contrasten, textuur en patronen. Daardoor kan ze het volume nog beter laten uitkomen, licht en donker laten afwisselen, een meer of minder ‘fluffy’ oppervlak creëren, de objecten van kleur laten veranderen wanneer je ze binnenstebuiten keert, enzovoort. Haar werk is één groot feest van dimensies, vormen, kleuren en patronen, dat héél ver af staat van het platte stuk stof waarmee het begon.
En ze is het weven nog lang niet beu. Er vallen nog méér grenzen te verleggen. Zo werkt ze nu aan een buiteninstallatie waarin textiel en hout letterlijk met elkaar verweven worden. En ook op het vlak van duurzaamheid vallen nog stappen te zetten: “Normaal wordt textiel eerst geweven, dan geknipt, genaaid en gevormd. Maar als de vorm al in het weefsel zit, zoals in mijn werk, kan je die stappen overslaan. Dat betekent minder afval, minder productiehandelingen, enzovoort.”
Even heeft ze ook met het idee gespeeld om haar innovatieve techniek commercieel in te zetten, bijvoorbeeld voor akoestische wandpanelen. Allicht zijn er nog heel wat andere industriële toepassingen mogelijk, maar voorlopig houdt ze het bij werken die niet functioneel zijn. Tenzij om een beetje magie in het dagelijkse leven binnen te brengen en om de bezoeker te verwonderen en verbluffen.
Dit artikel verscheen eerder in Magazine Studio Texture, editie voorjaar 2026. In dit magazine bundelen we onze programmatie én brengen we verhalen van makers, meesters en kunstenaars.